Zaburzenia osobowości, jako kategoria sporna w psychopatologii od lat stawiają nierozwiązane dotąd pytania, włącznie z podstawowym – czym jest to, czego funkcjonowanie czy struktura podlegają zakłóceniu i jak skutecznie odróżnić to od osobowości normatywnej? Wprowadzenie dymensjonalnego modelu diagnozy aktualizowało wątpliwości dotyczące ontologicznego statusu zaburzeń jaźni oraz jego relacji do wymiaru zdrowie-zaburzenie. Psychopatologia fenomenologiczna staje się istotnym głosem w debacie wokół struktury jaźni w zaburzeniach osobowości, zwracając szczególną uwagę na jej wymiar temporalny.
W swoim wystąpieniu szczególną uwagę poświęcę temporalności w zaburzeniach osobowości typu borderline (BPD) i narcystycznego (NPD). BPD i NPD pozostają szeroko stygmatyzowane, niezrozumiałe, a równolegle – zajmują wyjątkowe miejsce w kategorii zaburzeń osobowości. Symptomatologia narcyzmu i borderline w psychopatologii traktowana jest jako prototypowa dla definicji zaburzeń jaźni. Jednocześnie definicja ta, nie była dotąd konfrontowana z wynikami badań nad przeżytym doświadczeniem BPD i NPD. W trakcie wystąpienia podzielę się analizami swoich wywiadów z osobami z diagnozą borderline i narcyzmu, starając się odtworzyć elementy struktury lifeworld. Opiszę też wkład fenomenologii w debaty nad składowymi zaburzeń jaźni takimi jak poczucie ciągłości, zdolność do kierowania sobą, czy integracji stanów self. W wystąpieniu zawrę też odniesienia do mojej pracy klinicznej z osobami z diagnozą BPD i NPD.